«ΑΡΜΑ ΘΕΣΠΙΔΟΣ» ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Ο ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στο αίθριο του ΠΑΜΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ 5 Ιουνίου 2021, ώρα 9 μμ

Στο πλαίσιο της επετείου  για τα  200 χρόνια  από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, το Άρμα Θέσπιδος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας θα παρουσιάσει το έργο «Ελευθερία, ο ύμνος των Ελλήνων».

Η παράσταση στηρίζεται στα κείμενα του Διονύσιου Σολωμού: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και «’Ύμνος  στην Ελευθερία», καθώς και στα απομνημονεύματα του οπλαρχηγού Σπυρομήλιου που πολέμησε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Είσοδος ελεύθερη

Στο πλαίσιο της επετείου  για τα  200 χρόνια  από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, το Άρμα Θέσπιδος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας θα παρουσιάσει το έργο «Ελευθερία, ο ύμνος των Ελλήνων».    Η παράσταση εγκρίθηκε και από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και στηρίζεται στα κείμενα του Διονύσιου Σολωμού: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και «’Ύμνος  στην Ελευθερία», καθώς και στα απομνημονεύματα του οπλαρχηγού Σπυρομήλιου. Με την παράσταση αυτή το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας θα οργανώσει καλοκαιρινή περιοδεία σε φεστιβάλ, πόλεις και χωριά της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία –Σύλληψη: Χρήστος Σρέπκος

Σκηνικά -Κοστούμια:  Κέννυ ΜακΛέλλαν

Χορογραφία: Μαριμίλλη Ασημακοπούλου

Μουσική: Φοίβος Μαρκιανός

Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Σωτηρόπουλος

Κατασκευή Σκηνικού: Κώστας Ματθαίου

Πρωταγωνιστούν:

Βασίλης Κόκκαλης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Φοίβος Μαρκιανός, Βασίλης Τριχάς, Λένα Νάτση

Η παράσταση:

Πέντε ηθοποιοί επί σκηνής ζωντανεύουν τις μεγάλες στιγμές της δεύτερης πολιορκίας  του Μεσολογγίου. Βασισμένοι στην   συνταρακτική περιγραφή των γεγονότων από τα απομνημονεύματα του στρατηγού Σπύρου  Μήλιου που έζησε  την πολιορκία μέσα από τα τείχη, οι ηθοποιοί της παράστασης αφηγούνται και αναπαριστούν όλη την  ένδοξη και ηρωική αντίσταση των πολιορκημένων του Μεσολογγίου  μέχρι τον αποκλεισμό του από το οθωμανικό στόλο.

Επί σκηνής  βλέπουμε την αγωνία και το πάθος των ηρώων, να δίνουν μάχες σώμα με σώμα, παιδιά να  συμμετέχουν στις μάχες με πετροπόλεμο,  γυναίκες να βοηθούν  την νύχτα στην επισκευή των προμαχώνων και όλοι μαζί να αρνούνται να συνθηκολογήσουν στις δελεαστικές προτάσεις των πολιορκητών για  προσκύνημα και υποταγή στον τουρκικό ζυγό.

Μετά από υπεράνθρωπη προσπάθεια, κερδίζοντας  όλες σχεδόν τις συμπλοκές με τους εχθρούς σε στεριά και σε θάλασσα,  οι πολιορκημένοι λυγίζουν  από το καθεστώς του αποκλεισμού και της πείνας. Τότε, κάνοντας  Δεύτερη Παναγιά τους την Ελευθερία,  αψηφούν τις κακουχίες και το θάνατο και αποφασίζουν την Ένδοξη Έξοδό τους.

Αυτή η Έξοδος, που άλλη τέτοια δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία και είναι από μόνη της  «λογοτεχνία» της  Ελληνικής Επανάστασης και της Παγκόσμιας Ιστορίας,  φωτίζεται επί σκηνής με το ποιητικό λόγο του Διονύσιου Σολωμού .

Οι στίχοι των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» είναι η άλλη γλώσσα των ηρώων του Μεσολογγίου.

Επί σκηνής βλέπουμε πως ο ένας εμψυχώνει τον άλλον, πως αψηφούν τις κακουχίες, πως νικούν τον τρόμο και τον φόβο,  πως «Δεν κλαίνε για το σκοτωμό, που θε να σκοτωθούνε, μόν΄ κλαίνε για το σκλαβωμό, που θε να σκλαβωθούνε» και  τέλος πως αψηφούν  και την ύστατη στιγμή, παρά την δεινή τους κατάσταση, το προσκύνημα στον Σουλτάνο.

Ορμούν  με αυτοθυσία  άντρες, γυναίκες και παιδιά  στο εχθρό και η ανδρεία  τους συγκλονίζει   όλη την υφήλιο.  «Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι», όπως μας λέει ο Εθνικός μας ποιητής.

Η παράσταση, «Ελευθερία. Ο Ύμνος των Ελλήνων», είναι μια παράσταση επικού θεάτρου.  Επειδή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, η δραματική επεξεργασία και η σκηνοθεσία του έργου  στοχεύουν σε μια διαυγή αναπαράσταση των γεγονότων, με  μια πλήρη ψυχοσωματική συμμετοχή των ηθοποιών.   Στο έργο υπάρχουν χαρακτήρες  που, όπως και στα πραγματικά γεγονότα, ο κάθε άνθρωπος, έτσι και ο κάθε χαρακτήρας, δοκιμάζεται διαφορετικά από την σκληρή πραγματικότητα αλλά όλοι στο τέλος καταλήγουν στην πιο  γενναία πράξη.

Η παράσταση «Ελευθερία. Ο Ύμνος των Ελλήνων» είναι  μια παράσταση –πρόταση επικού θεάτρου  από το Άρμα Θέσπιδος – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, που επιθυμεί να συνταιριάξει τα ιστορικά στοιχεία του Μεσολογγίου με την ποίηση του Διονύσιου Σολωμού,  να ψυχαγωγήσει τον θεατή κάνοντάς τον  μάρτυρα όχι μόνο των πραγματικών γεγονότων αλλά και της εσωτερικής πορείας των αγωνιστών, από τον τρόμο  της σκληρότητα του πολέμου, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό.

Η Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία και ο εξανδραποδισμός των Ποντίων (1919) και των Αρμενίων με θύματα περισσότερο από 1.400.000 ανθρώπους, εκ των οποίων 350.000 Ελληνοπόντιοι, έγινε στη βάση της ανόδου της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία διεκδικούσε το έθνος – κράτος της στο πλαίσιο μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας (της οθωμανικής).
Το χτύπημα των βασικών ανταγωνιστών της (κύρια της ελληνικής και αρμενικής αστικής τάξης) αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της κυριαρχίας της στον συγκεκριμένο γεωγραφικό – οικονομικό χώρο.
Οι εθνικές μειονότητες αξιοποιούνταν από τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις τους ως ασπίδα και μοχλός πίεσης για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, τις εξέθεταν άμεσα στα πυρά του εκάστοτε αντιπάλου. Οι σφαγές, οι εθνοκαθάρσεις, οι προσφυγοποιήσεις, οι αναγκαστικές αφομοιωτικές πολιτικές κ.ο.κ. ήταν κοινός παρονομαστής στα Βαλκάνια (και όχι μόνο), όπου οι λαοί πλήρωσαν με το αίμα τους τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις των εθνικών τους αστικών τάξεων.
Η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί εκφραστές της τότε εποχής φέρει τεράστια ευθύνη, αφού και αυτή, για τους δικούς της λόγους, δεν παρείχε καμία βοήθεια στον ποντιακό ελληνισμό. Με τις βλέψεις του ελληνικού κεφαλαίου στραμμένες στην ιδιαίτερα πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ο Πόντος ερχόταν σε «δεύτερη μοίρα». Έτσι, υποτιμήθηκε η οργάνωση ή βοήθεια οποιασδήποτε μορφής προς τον Πόντο.
Την κρίσιμη ώρα, όπως αναφέρει ο διοικητής της Ελληνικής Μεραρχίας του Καυκάσου Ι. Καλτσίδης, «οι Έλληνες αρχηγοί της πρωτεύουσας του Πόντου αναγκάστηκαν να φύγουν και ο λαός έμεινε με τα όπλα στα χέρια, εκτεθειμένος στην τουρκική προέλαση, δίχως οδηγίες, δίχως αρχηγούς και πρόγραμμα ενεργειών…». Σε μια σύγκρουση, όπου οι αντίπαλες αστικές τάξεις (ελληνική και τουρκική) στρατεύτηκαν πίσω από αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα (της Αντάντ και των Κεντρικών Δυνάμεων αντίστοιχα), οι λαοί της περιοχής δεν αποτελούσαν τίποτε περισσότερο παρά κρέας για τα κανόνια των αντιπάλων, διαπραγματευτικά χαρτιά και πιόνια σε μια γεωστρατηγική σκακιέρα.
Ακόμα και όταν κορυφώθηκε το δράμα του ποντιακού λαού, οι κανονιοφόροι και οι πρεσβείες των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης και των ΗΠΑ δεν έκαναν απολύτως τίποτε για να εμποδίσουν τις σφαγές ή για να σώσουν τους ανθρώπους που κινδύνευαν. «Όλα αυτά διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια των πρεσβευτών των ξένων δυνάμεων», αναφέρει ένας Πόντιος αντάρτης στην αυτοβιογραφία του, «και αυτοί αδιαφορούσαν!». Αντιθέτως, γράφει ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος, «οι άθεοι κομμουνιστές (σ.σ. οι Σοβιετικοί) εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους “χριστιανούς” Αγγλογάλλους», στέλνοντας πλοία και μεταφέροντας τους δοκιμαζόμενους πληθυσμούς στην ασφάλεια.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη σφαγή και προσφυγοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων, καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες, ώστε τα γεγονότα της εποχής να απογυμνωθούν από την ουσία τους, να συγκαλυφθούν τα πραγματικά τους αίτια και τα ιστορικά συμπεράσματα να μη γίνουν κτήμα των Ποντίων, αλλά και γενικότερα του ελληνικού λαού.
Όποτε τα φτωχά λαϊκά στρώματα στοιχήθηκαν με τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους, μετατράπηκαν σε βόλια για τα όπλα τους.
Τι είχαν να χωρίσουν εκείνοι που, μέχρι να γίνουν «εχθροί», ζούσαν ειρηνικά αναμεταξύ τους, στενάζοντας εξίσου από την εκμετάλλευση του συχνά ομοεθνούς τους εργοδότη, τοκογλύφου κ.ο.κ.;
Όταν οι Πόντιοι (και Μικρασιάτες) πρόσφυγες ήρθαν στην Ελλάδα, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απαξίωση του ελληνικού αστικού κράτους και του πολιτικού του προσωπικού (φιλελεύθερου, κεντρώου και δεξιού), που τους στοίβαξαν όπως – όπως σε συνοικισμούς – γκέτο, τους παρέδωσαν στην άγρια εκμετάλλευση των καπιταλιστών (που «άδραξαν» την ευκαιρία, ρίχνοντας τα μεροκάματα και περιορίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης συνολικά) κ.λπ.
Ταυτόχρονα, οι πατριδοκάπηλοι φασίστες της εποχής (πολιτικοί πρόγονοι των σημερινών χρυσαυγιτών) τους αποκαλούσαν χυδαία «τουρκόσπορους», κραύγαζαν για τον «εξαγνισμό» των πόλεων από την παρουσία τους και οργάνωναν δολοφονικά πογκρόμ στους συνοικισμούς τους.
Οι τακτικές των εκμεταλλευτών απέναντι στους λαούς και τους πρόσφυγες, παραμένουν ίδιες ένα αιώνα μετά από την γενοκτονία των Ποντίων..! 
Αυτό το αποδεικνύει με τον τραγικότερο τρόπο, μια νέα γενοκτονία, αυτή του λαού της Παλαιστίνης από το κράτος χωροφύλακα – το Ισραήλ, με τις πλάτες των ΗΠΑ – ΕΕ..!
Τα τελευταία γεγονότα στην Παλαιστίνη, έρχονται να προστεθούν στην κατοχή, στον αποκλεισμό και τους ισραηλινούς εποικισμούς που χρόνια βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, ρίχνοντας κι άλλο «λάδι στη φωτιά» που καίει στη Μέση Ανατολή, των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και προσφύγων..!
Η ελληνική κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, που είτε καλύπτουν ανοιχτά την επιθετικότητα του Ισραήλ, είτε κάνουν σαν να μην ξέρουν τίποτα για το έγκλημα, είτε στηρίζουν την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, έχουν ευθύνη και συμβολή σ’ αυτήν την εξέλιξη.! Το ελληνικό ΥΠΕΞ, στηρίζει ξεδιάντροπα τον θύτη, μιλώντας για «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», ωστόσο και για τους προηγούμενους που έκαναν μπίζνες με το Νετανιάχου, τα πράγματα είναι απλά.., ο Μπάιντεν, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, είναι αθώοι του αίματος…! Δεν είναι τυχαίο ότι τα κόμματα αυτά αρνούνται σταθερά να υλοποιήσουν την απόφαση της Βουλής από τον Δεκέμβρη του 2015 για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους..!
Έναν αιώνα μετά τη Γενοκτονία των Ποντίων, ο ιμπεριαλισμός συνεχίζει να γεννά πολέμους, σφαγές, προσφυγιά κ.λπ. Οι οργανισμοί του τύπου ΕΕ και ΝΑΤΟ συνεχίζουν να αναχαράσσουν τα σύνορα της ευρύτερης περιοχής, εγκυμονώντας νέους κινδύνους για τους λαούς.
 
Ποια καλύτερη τιμή, επομένως, για τη μνήμη, την Ιστορία του ποντιακού λαού, από την πάλη για να μη ζήσει ποτέ ξανά κανείς λαός αυτά που υπέστη ο ίδιος και από τον αγώνα ενάντια στους φορείς και τα γενεσιουργά αίτια της εκμετάλλευσης, των πολέμων και της προσφυγιάς; Κόντρα και έξω από ψεύτικα αστικά διλήμματα οποιασδήποτε απόχρωσης; Ενάντια στο δηλητήριο του σοβινισμού, του εθνικισμού και του φασισμού;





































Τέχνη στην πόλη – τέχνη για την πόλη

Τέχνη στην πόλη 2

 

Η διάχυση της τέχνης στην πόλη και η ανάδειξη της εικαστικής μας κληρονομιάς αποτελούν σταθερές επιδιώξεις για τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Πατρέων. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας  αναπτύχθηκε μία ενιαία εικαστική δράση για την περίοδο των γιορτών, με τη στενή συνεργασία ανάμεσα στο Εικαστικό Εργαστήριο, τη Δημοτική Πινακοθήκη και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Αναπαραγωγές έργων Ελλήνων – και μεταξύ αυτών και αρκετών Πατρινών – εικαστικών, που ανήκουν στη μόνιμη συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης, τοποθετούνται στις στάσεις των λεωφορείων,ώστε να ενεργοποιήσουν μια νέα διάσταση στην καθημερινή μας μετακίνηση, προσδιορίζοντας ταυτόχρονα μια πολιτιστική διαδρομή .

Αναπαραγωγές έργων που ανήκουν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, αναπτύσσονται σε πλατείες, αποτελώντας επιμέρους τμήματα μιας συνολικής έκθεσης εκτεινόμενης σε όλη την πόλη με θέμα το καράβι, που υπήρξε παραδοσιακό στοιχείο των στολισμών των Χριστουγέννων, αλλά και σύμβολο ελπίδας .

Την έναρξη της ενιαίας δράσης «σηματοδότησε» η ανάπτυξη στην πλατεία Ελευθερίας, το μεσημέρι της Παρασκευής (σήμερα), του συνόλου των έργων που θα  υπάρχουν στις πλατείες.

Μέρος τους έχει αναπτυχθεί επίσης στις πλατείες Υψηλών Αλωνίων, Αγίας Σοφίας και στην πλατεία Παναγιώτη Κοσιώνη. Όλα έχουν ως θέμα το καράβι, το οποίο αποτελεί παραδοσιακό στοιχείο στον Χριστουγεννιάτικο στολισμό και σύμβολο ελπίδας.

Τα έργα αυτά, που παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε δημόσιους υπαίθριους χώρους, τυπώθηκαν και σε μια ειδική συλλεκτική σειρά εορταστικών καρτών με τις ευχές του Πολιτιστικού Οργανισμού στους δημότες. Το αμέσως επόμενο διάστημα από τις ηλεκτρονικές σελίδες του Πολιτιστικού Οργανισμού και των δομών του, θα γίνεται ψηφιακή παρουσίαση των έργων και των καρτών.

Στο πλαίσιο της σύνδεσης της κοινωνικής πολιτικής του δήμου με τον πολιτισμό, δημιουργήθηκε ένας μεγάλος αριθμός εικαστικών κεραμικών, βασισμένων στη δωρεά της συλλογής Γ. Χατζηγιάννη, διακοσμημένων από τους κεραμίστες του Εικαστικού Εργαστηρίου, που προσφέρονται σε όλες τις δομές κοινωνικής στήριξης (στη δημιουργία των έργων εργάστηκαν οι:Ganaelle Bressoud, Μαρία Κανελλοπούλου, Τότα Κοντόγεωργα, Σπύρος Μεθενίτης, Δώρα Μόρφη).

Στη δύσκολη σημερινή συγκυρία, που παρεμποδίζει την άμεση ανθρώπινη επαφή, θεωρούμε ότι και αυτό το «εικαστικό άνοιγμα» στο δημόσιο χώρο υπογραμμίζει, για ακόμα μια φορά, την προσπάθειά να αναδειχτεί ότι η απόλαυση της τέχνης δεν αποτελεί προνόμιο πολυτέλειας, αλλά δικαίωμα όλων μας. Πολύ περισσότερο, πιστεύουμε ότι και αυτή η εικαστική δράση μπορεί να συμβάλλει στο να δώσει δύναμη, αντοχή, κουράγιο, να προσδώσει φως και χρώμα στην καθημερινότητα των κατοίκων της Πάτρας σε αυτές τις συνθήκες, φέρνοντάς τους σε επαφή ταυτόχρονα με ένα σημαντικό τμήμα έργων από τις συλλογές της Δημοτικής Πινακοθήκης και της Δημοτικής Πινακοθήκης, που αποτελούν περιουσία του Πατρινού λαού.

Την επιμέλεια των έργων που τοποθετήθηκαν στις στάσεις των αστικών διαδρομών είχε ο ιστορικός τέχνης Γρηγόρης Αναγνώστου και των έργων που έχουν αναπτυχθεί στις πλατείες ο εικαστικός Παναγιώτης Φερεντίνος

Στην πλατεία Ελευθερίας κατά την διαδικασία ανάρτησης των έργων το παρών έδωσαν η πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, η πρόεδρος του κεντρικού διαμερίσματος του Δήμου Πατρέων Μηλιά Θεοφιλάτου, η προϊσταμένη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης , η προϊστάμενη του τμήματος Παραγωγής, η υπεύθυνη του Εικαστικού Εργαστηρίου, ο εικαστικός Παναγιώτης Φερεντίνος  η κεραμίστρια Τότα Κοντογεώργα  και εκπρόσωπος του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου.

Για μία ακόμα φορά μέσα σε δύσκολες συνθήκες λόγω της πανδημίας, οι εργαζόμενοι στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, την  Δημοτική Πινακοθήκη, στο Εικαστικό Τμήμα και στο τμήμα Παραγωγής του Πολιτιστικού Οργανισμού, προσπάθησαν και πέτυχαν να παραχθεί ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

 ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Μία ξεχωριστή νότα δίνουν από σήμερα στην Πάτρα, τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια τα οποία ακούγονται στους δρόμους από τα μεγάφωνα του Δήμου.

Μεταξύ άλλων στη διάρκεια των εορτών θα ακούγονται παραδεισιακά κάλαντα από όλη την Ελλάδα και Χριστουγεννιάτικα κάλαντα από όλο τον κόσμο.

DSC_3340

IMG_20201211_133801IMG_20201211_133722

Τιμή στους εκτελεσθέντες ήρωες του μπλόκου των Προσφυγικών από τους ναζί και τους συνεργάτες τους, στις 06/12/2020

Χριστίνα Κονδάκη

Με τρόπο λιτό και συμβολικό τιμήθηκαν φέτος οι ήρωες του μπλόκου των προσφυγικών, στη πόλη μας..! 

Η πανδημία του κορωνοϊού που έχει γκριζάρει την καθημερινότητά μας, αλλά και οι υπέρμετροι περιορισμοί  που έχει επιβάλει η κυβέρνηση ως αποτέλεσμα των  ελλείψεων που υπάρχουν στον τόπο, εξ αιτίας της αποδόμησης όλων των κοινωνικών δομών και αγαθών, συνεπικουρούμενων και από μια ανεξέλεγκτα λαίμαργη τουριστική περίοδο, ο λαός οδηγήθηκε σε ένα 2ο αναγκαστικό Lockdown, με πολλαπλάσια ανθρώπινα θύματα του προηγούμενου.

Κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ο Παμμικρασιατικός Σύνδεσμός Πατρών & Περιχώρων μαζί με τον Δήμο Πατρέων και άλλους φορείς,  παίρνοντας  όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, προχώρησαν στη κατάθεση στεφάνων, ως ελάχιστο φόρο τιμής προς  τους εκτελεσμένους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στις 4 Δεκέμβρη του 1943 από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής και τους ντόπιους εφιάλτες, δωσίλογους κουκουλοφόρους και ταγματασφαλίτες.

Αρχικά έγινε κατάθεση στεφάνων στον τόπο εκτέλεσης,  στο κτήμα Μουρτζούχου, εκεί όπου εκτελέστηκαν οι 84 αγωνιστές, μεταξύ των οποίων ήταν και οι 63 από το Μπλόκο των Προσφυγικών.
Η τελετή μνήμης ολοκληρώθηκε στην πλατεία Ελευθερίας στα προσφυγικά, τιμώντας τους 63 εκτελεσθέντες του μπλόκου των προσφυγικών. 
Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας της προέδρου του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου και του προσκλητηρίου των αγωνιστών, έγινε κατάθεση λουλουδιών και στεφάνων από συγγενείς των ηρώων, τον δήμαρχο Κώστα Πελετίδη, τον εκπρόσωπο του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου, της Εθνικής Αντίστασης, του ΚΚΕ κ.ά..!  
 
Ο Παμμικρασιατικός Σύνδεσμος Πατρών και Περιχώρων, με την έδρα του να είναι στην πλατεία Ελευθερίας, στην καρδιά της συνοικίας των Προσφυγικών, φέρει την τιμή και το βάρος της ευθύνης που οφείλει να κουβαλά κάθε πρωτεργάτης στη διάσωση της ιστορικής μνήμης..!



Η μικρασιατική καταστροφή

Η μικρασιατική καταστροφή

Εχουν περάσει 90 χρόνια από τον Αύγουστο του 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, μια από τις πιο τραγικές στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, τις συνέπειες της οποίας πλήρωσε ο λαός της.

 Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ” αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.

Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του.

Τη μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να την προσεγγίσουμε ως μια πολεμική ενέργεια, ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, που διαμορφωνόταν με βάση τα αποτελέσματα του Α” Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές χώρες της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) επιβουλεύονταν τα πετρέλαια της Μοσούλης (Ιράκ) και, επομένως, ήθελαν να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του οθωμανικού κράτους. Γεγονός που συνεπαγόταν και ενέργειες για το διαμελισμό του. Γι” αυτό το σκοπό χρησιμοποίησαν και τον ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, το εθνικοαπελευθερωτικό, αστικοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα στην Τουρκία, με επικεφαλής τον Κεμάλ Αττατούρκ, συγκροτεί κυβέρνηση στην Άγκυρα στις 23 Απρίλη του 1920 και έρχεται σε πλήρη ρήξη με το σουλτάνο. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αντιλαμβανόμενα ότι ο σουλτάνος δεν είναι σε θέση να τσακίσει την επανάσταση, βάζουν μπρος το στρατιωτικό σχέδιο, με κύρια δύναμη τον ελληνικό στρατό, αλλά και τα δικά τους στρατεύματα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Κεμάλ δε φέρνουν αποτέλεσμα. Έτσι  στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας η Συνθήκη των Σεβρών.